خنده ها می گريند.

همه در ماتم مرگ من اسيرند .

ولی،

اشک من می خشکد!

خانه ام ويرانست،

در اجاقم شرری نيست ،

ولی،

خنده ام می گيرد.

آسمان در غم تنهايی من،

تا سحر می بارد.

و به مسروری کم رنگ زمين،

می زند فريادی،

که خموش.

ليک من می خندم.

کوه هم از دل همچون سنگش،

اشک خود را به تمنای زمين می ريزد.

ليک من خوشحالم.

من دگر آزادم.

جسم پر درد و پر از رنج من اکنون،

سر به آغوش پر از مهر زمين بخشيدست.

و زمين گلگون است.

                                  عشق من بی انتهاست

رد پای اشک هایم را بگیر

                                    تا بدانی خانه ی عاشق کجاست

هیچ وقت نشد بهت بگم که من چقدر دوستت دارم

نشد یه روز بهت بگم که من فقط تو رو دارم

صبح با تو بیدار می شم شبا با تو به خواب می رم

هیچ وقت نشد نفهمیدی روز و دنیا ندارم

تو همه دنیای منی امروز فردای منی

هیچ وقت نشد بدونی که من بی تو فردا ندارم

می گن چشای عاشق یه دنیا شعر رو قصه است

اما چرا عزیزم چشام لبریز غصه است

می گن گل شقایق نشون داغ عشق

من از نگاه داغت شدم بغض شقایق

می گن شبا ستاره ها رابط عشق و هواست

اما یه ستارم روم نمی ده به چشام

می گن اشکهای عاشق پیش خدا عزیزند

نمی دونم تا کی باید بریزو بریزو بریزه

وقتی شبا تو اسمون رنگ چشاتو می بینم

دلم میخوات بهت بگم روز و دنیا ندارم

بین تموم ادمها تو عشق پاک دیگری

تو اسمون رویاهام که دوستت داره ندارم

میگن چشای گیرا بهدان از این اسیرا

بگو تا کی باید من باشم مثل اسیرا

می گن تو این زمونه عشق و همه دروغه

عاشق نبوده حتما که اینها رو گفته

دلم پی نگاهت شد ابر پاره پاره ام بگو عزیزم

اینکارها فایده داره اینکارها فایده داره

                            در قفس ماندم ولی صیاد آزادم نکرد

آتش عشقت چنان از زندگی سیرم کرد                          

                     آرزوی  مرگ کردم ولی مرگ هم یادم  نکرد       

عشق نمي پرسه تو کي هستي؟ عشق فقط ميگه: تو مال مني عشق نمي پرسه اهل کجايي؟ فقط ميگه: توي قلب من زندگي مي کني عشق نمي پرسه چه کار مي کني؟ فقط ميگه: باعث مي شي قلب من به ضربان بيفته عشق نمي پرسه چرا دور هستي؟ فقط ميگه: هميشه با مني عشق نمي پرسه دوستم داري؟ فقط ميگه: دوستت دارم

گفتم از عشق تو مي خوام سر بزارم به بيابون

گفت تو عاقل تر از ايني اين كارا از تو بعيده

التماس كردم كه يكشب لااقل بيا تو خوابم

گفت  كه هذيون و تموم كن انگاري تبت شديده

گفتم آرزو دارم تو مال من بشي يه روزي

گفت تو اين دنياي بي رحم كي به آرزوش رسيده

اوني رو كه دوست نداري دنبالت مي ياد تا آخر

اوني كه دنبالشي تو چرا دائم ناپديده

تو از اون روزي كه رفتي دل من ديو نه تر شد

رنگ من كه هيچي زيبا رنگ آسمون پريده

سرنوشت گريه نداره خودت اين گفتي اما

تو دل من نمي دونم چرا باز يه كم اميده

تو منو گذاشتي رفتي اما مي خوام بنويسم

چه قَدَر واسم عزيزه اونكه از من دل بريده 

خده کرد و  دل ز  دستانم  ربود                 تا به خود باز امدم او رفته بود  

دل ز دستش روی خاک افتاده بود          جای پایش روی دل جامانده بود

مرا از عصر دلتنگي نترسانيد که عمري چشم در راهم

اميدم را ز ياس من نترسانيد که عمري چشم درراهم

هم آوازم شويد ذکري دعايي حاجت خيري

بيايد آن سفر کرده که عمري چشم در راهم

گل گلدان عشق او دگر بال و پري دارد

بگو آيد گلستانم که عمري چشم در راهم

کجاست آن موج نا آرام و آن درياي طوفاني

منم آن صخره ي سنگي که عمري چشم در راهم

گرید و سوزد و افروزد و نابود شود

               هر که چون شمع بخندد به شب تار کسی

                                لاجرم دست در آغوش نگارش ببرند

                                                      هر که یک بوسه ستاند زه لب یارکسی 

اگر كلمه دوستت دارم قيام عليه بندهاي ميان من و توست

اگر كلمه دوستت دارم نمايشگر عشق خدايي من نسبت به توست

اگر كلمه دوستت دارم راضي كننده و تسكين دهنده قلبهاست

اگر كلمه دوستت دارم پايان همه جدايي هاست

اگر كلمه دوستت دارم نشانگر اشتياق راستين من نسبت به توست

اگر كلمه دوستت دارم كليد زندان من و توست

پس با تمام وجود فرياد ميزنم

                                      دوستت دارم

عشق یعنی تشنگی در شط اب

عشق یعنی لاله پرپر شدن

عشق یعنی در رهش بی سر شدن

عشق یعنی عاشق شیدا شدن

عشق یعنی گم شدن پیدا شدن

عشق یعنی مبتلا گشتن به درد

عشق یعنی عقل را کردی تو طرد

عشق یعنی هر دمی در جستجو

عشق یعنی هجرت از من تا او

عشق یعنی حرف او بر روی چشم

عشق یعنی صبر در هنگام خشم

عشق یعنی دلبری دلدادگی

عشق یعنی غربت واماندگی

عشق یعنی همچو اتش سوختن

عشق یعنی لحظه ای خندیدن وساله برایش اشک ریختن
 عشق یعنی چشم بر او دوختن

عشق یعنی دائما در درد و رنج

عشق یعنی یافتن صد کوه گنچ

عشق یعنی زلف تابیده کمند

عشق یعنی زلف بو بر پای بند

ر

منو ببخش عزیز من اگه می گم باهام نمون

دستای خالیمو ببین آخر قصه رو بخون

ترانه ای رو که برات گفته بودم فروختمش

با پول اون نخ خریدم زخم دلم رو بستمش

همسفر شعر و جنون عاشق ترین عالمم

تو عشقتو ازمن بگیر من واسه تو خیلی کمم

بین من و تو فاصله است یک در سرد آهنی

من که کلیدی ندارم تو واسه چی در می زنی

این در سرد لعنتی شاید که نخواد وا بشه

قلبتو بردار و برو قطار داره سوت می کشه

همسفر شعر و جنون عاشق ترین عالمم

تو عشقتو از من بگیر من واسه تو خیلی کمم

من واسه تو خیلی کمم

غرور نذاشت بهت بگم قد خدا دوست دارم

    حالا نشستم یه گوشه دارم ستاره می شمارم

تنهای عین یه تبر شکسته برگ و ریشه مو

     سوزونده آفت غرور از حالا تا همیشه مو

اگر بهت گفته بودم حالا تو مال من بودی

    من تو خیال تو بودن تو تو خیال من بودی

کاش میون من وتو، تو اون روزا حصار نبود

            هیچی میونمون بجز دلای بی قرار نبود   

انگارکه تقذیرنمی خواست تو در کنار من باشی

           منم بهار تو باشم تو هم بهار من باشی

یه خلوت ساکت و سرد انگار که اسیرمون شده

     نمی شه فکر دیگه کرد ما خیلی دیر مون شده

تو رفتی حالا انور دنیا خونته 

     انگار نه انگار که کسی اینور آب دیونته

تقصیر هردو مون بوده ما عشفو نشناخته بودیم

    فقط یه قصر کاغذی تو رویا مون ساخته بئدیم 

باید یکی از ما دوتا  غرورو می گذاشت زیر پا

        آروم به اون یکی می گفت یه عاشق واقعی باش

کاش توی دنیا هیچ کس قر بونی غرور نشه

      راه دوتا پرنده کاش هیچ روزی از هم دور نشه 

                       مرا به زندان خیانت هم کشانی دوستت دارم 

چه سود از مهر ورزیدن چه حاصل از وفا کردن

مرا لایق بدانی یا ندان دوستت دارم

                              به پروانه چه گفت

گفت: ای عاشق دیوانه

                               فراموش شدی!

 سوخت پروانه ولی 

                           خوب جوابش را داد

گفت:طولی نکشد

                          تو نیز خاموش شوی

در خواب نازی بودم شبی 

                                      دیدم کسی در می زند

در را گشودم روی او

                               دیدم غم است در می زند

ای دوستان بی وفا

                                         از غم بیاموزید وفا

غم با آن همه بیگانگی

                             هر شب به من سر می زند 

این گل به کسی تقدیم می کنم  که بدونه اون زندگی معنا نداره 

تنها آرزوی من رسیدن به اونه

در این دنیا تنها نیاز من اونه 

پس تنهام نذار عشق من 

                         گم شدن در کوی دوست....

هرچه دردل آرزوست....

                               یک تبسم یک نگاه.....

تکیه گاه و جان پناه.....

                               یک تیمم یک نماز.

بر چهره ی تو شرم نمایان شدنی نیست

می ذاری رو شونم باشه اون مو های حریرت؟

                                                          تا وقتی زنده هستم خودم باشم اسیرت

می ذاری من به سوزم تو هم تما شا کنی

                                                        اگر دیدی لایقم فکری واسه ما کنی

می ذاری بارون بیاد از این چشای خسته

                                                     می دونیمهرت عجب به دل نشسته

می ذاری بیام تو قلبت منو تو دلت را میدی

                                                        دیگه غریبه به دل من نشسته

می ذاری بگم زلالی مثل خود فرشته 

                                                      اینارو رو پیشونیت خود خدا نوشته

می ذاری هر جا باشی منم باشم کنارت

                                                     خواب تو رو ببینم بیام تو روزگارت

می ذاری من خیالم از همه راحت باشه

                                                   با دیگران بودنت قد یه صحبت باشه

می ذاری تو رو بدزدم بریم یه جای خلوت

                                                    فقط من وتو باشیم یه ساحل و یه نیمکت

می ذاری بیشتر از من کسی برات نمیره

                                                    قول میدی که تو قلبت جامو کسی نگیره

کجا بودی وقتی برات شکستم

یخ زده بود شاخه گلم تو دستم

کجا بودی وقتی غریبی و درد

داشت من تنها رو می کرد

کجا بودی وقتی که از پنجره

می پرسیدم این چندمین عابره

کجا بودی وقتی تو رو می خواستم

که دستا ت آروم بشینه تو دستم

کجا بودی وقتی که گریه کردم

از تو به آسمون گلایه کردم

کجا بودی وقتی کنار عکسات

شبا نشستم به هوای چشمات

کجا بودی تو لحظه ی نیازم

وقتی می خواسنم دنیا مو بسازم

کجا بودی ببینی  من می سوزم

عین چشات سیاهه رنگ روزم

کجا بودی تشنه  چشمات بودم

نبودی من عاشق دنیات بودم

کجا بودی وقتی دیوونت بودم

وقتی بی قرار شونت بودم

کجا بودی وقتی چشام به در بود

ترانه هام شکایت سفر بود

نبودی پیش من بی ستاره

ترک می خورد دلم با یه اشاره

کجا بودی وقتی که می نوشتم

ترانه هام همه مال فرشته م

کوچه انتظاررسید به بن بست

دلم می گفت او سر وعده هاش هست

به خاطر من نرو به شونه هام تکیه کن

بغضتو بشکن آروم بشین گریه کن

خسته نشو که اینجا آدم مهربون نیس

ستاره یبختمون تو اوج کهکشون نیس

به خاطر من بمون به خاطرت می مونم

خودم ستارت می شم تو می شیآسمونم

با پر کشیدن تو چیزی عوض نمی شه

فقط غم می مونه تو قلب من همیشه

به خاطر من بخون صدات شبیه دریا س

لحن طلایی تو خودش برام  یه دنیاس

بذار که عطراین عشق بیفته دست نسیم

بذار همه بدونن آخر به هم می رسیم

من به خاطر تو خط می کشم رو دنیا

یا تو یا هیچ کس می شه قرار آخر ما